فصل دوم : پيشينه تمدن در بخش مركزى جزيرةالعرب در جزيرةالعرب ، تمدن با تجديد بناى كعبه به دست حضرت ابراهيم آغاز مىشود . آن حضرت حدود سه هزار سال قبل از بعثت پيامبراكرم در جزيرةالعرب مىزيسته است . او به امر خداوند زن و فرزند خويش را از بخش آباد شمالى از مجاورت مديترانه به بيابان خشك جنوبى در كنار درياى سرخ منتقل نمود . به دعاى اين پيامبر بزرگ چاه زمزم پديد آمد و بدين‌ترتيب مردمى از عرب قحطانى در جوار بيت‌الله الحرام ساكن شدند و براساس شريعت ابراهيم توليت خانهء كعبه را برعهده گرفتند . اينان همواره از شرك و بت‌پرستى به دور بوده‌اند . به‌تدريج جايگاه توليت خانه خدا ، موجب رقابت ميان قبايل شد ، تا اينكه خزاعيان توليت آنجا را در مدتى بيش از سه قرن در اختيار گرفتند . در اين دوران شرك و بت‌پرستى نيز ترويج گشت و از شريعت ابراهيم ( ع ) سنن بسيارى به فراموشى سپرده شد . سرانجام در دوران قصى بن كلاب ، چهارمين نياى پيامبر اسلام توليت به قريش ، يعنى فرزندان اسماعيل بازگشت . قصى و فرزندانش به‌ويژه نياكان پيامبر ( ص ) همواره به آيين ابراهيم وفادار بودند . در اين ميان ، عبدالمطلب بيش از همه به توحيد الهى باور داشت ؛ آن‌گونه‌كه سنتى از او برجا ماند كه اسلام و قرآن آن را به رسميت شناخت . بنابراين بىترديد پيامبراسلام از بهترين و پاك‌ترين فرزندان ابراهيم و اسماعيل بشمار مىرود . در فصل پيش درباره تمدن در بخش شمالى و جنوبى جزيرةالعرب سخن گفتيم . اما